Przygody Entiriego

  Po ściągnięciu ekipy Strikera do obozu absolutnie wszyscy mieli dość jakichkolwiek badań na dzisiaj. Z tego też powodu cała kompania rozsiadła się wygodnie przy ognisku, kiedy Garanil przyrządzał coś, co miało napełnić brzuchy i podnieść morale. Nikt się nie odzywał. Struna wraz z Vincentem wyciągnęli swoje gitary i brzdąkali jakąś leniwą melodyjkę, co by umilić im milczenie. Kiedy tarczownik podał kolację, zjedli w ciszy. Takie zbiorowe milczenie przy ognisku nie było niczym nowym dla obieżysferów. Swoisty sygnał, że sprawa jest trudna. Nawet Eron – zwykle rezolutny – teraz milczał, obserwując dorosłych. Przez cały dzień opiekowała się nim Łuska, więc nie pałętał się pod nogami naukowców oraz nie wiedział, do jakich wniosków doszli. Kiedy tarczownik zaczął rozdawać miski z kolacją, jedli powoli… niespiesznie. Zupełnie tak, jakby każdy z obecnych chciał przedłużyć sielankę, zanim przejdą do ważnych spraw. A po kolacji Garanil rozdał jeszcze gorące kakao, co było bardzo miłą niesp...

  Pięć godzin później Entiri wraz z Bryantem oraz Alim dalej ślęczeli nad ścianą. Dookoła leżały porozrzucane różnorakie narzędzia oraz kilka butli z różnymi gazami. Nieopodal nich siedział Jack i czytał książkę. Wcielił się w rolę niańki zaplecza naukowego – przynosił kubki z kawą, przypominał o jedzeniu i ogółem dbał o to, żeby nic nie przeszkadzało mądralińskim. Sam zespół naukowy – obecnie skrajnie zirytowany – został zmuszony do zakończenia prac. Agregat spawalniczy, który miał również funkcję przecinaka plazmowego, postanowił zaprotestować przeciwko pięciu godzinom ciężkiej harówki bez przerwy. Produkował przy okazji kłęby szarego dymu, który zdecydowanie nie sprzyjał zdrowiu. – Bryant… proszę, powiedz mi, że spakowałeś zapas… – zaczął nieśmiało Entiri. – Mamy jeszcze takie dwa, spokojnie – odparł naukowiec. – Ja bym się jednak wstrzymał. Już jeden zarżnęliśmy, a dowiedzieliśmy się, że z gazów działa tylko argon. I to tylko w formie plazmy – dodał Ali. – Problem w tym, że nie...